Debaty sejmoweDruga Kadencja

Interpelacja w sprawie funkcjonowania subkultur młodzieżowych i tzw. fali w Siłach Zbrojnych RP

   Jedną ze specyficznych cech stosunków społecznych w Wojsku Polskim jest występowania nieformalnego tzw. drugiego życia koszarowego. Nie jest to tylko zjawisko określone mianem ˝fali˝. Ostatnimi czasy subkultura w Siłach Zbrojnych RP przybiera na sile i rodzi wiele niebezpiecznych następstw, między innymi: sprzyja wzrostowi agresji, piciu alkoholu czy zażywaniu narkotyków na terenie jednostki wojskowej, kradzieżom oraz psychicznemu i fizycznemu poniżaniu żołnierzy młodszych stopniem i stażem. Rodzą się też o wiele gorsze i bardziej odrażające wynaturzenia niemożliwe do zaakceptowania. I chociaż, co wynika z raportów resortu obrony narodowej jest to zjawisko marginalne, brutalna rzeczywistość obnaża coraz to nowe patologie. Nie sprawdza się zatem ani obecny system monitorowania tego rodzaju zjawisk, ani zapewnienia, że struktury wychowawczo-oświatowe znakomicie radzą sobie z tą problematyką. Jest rzeczą złudną, że systematyczne uzawadawianie armii wyklucza i eliminuje patologie, które są po prostu zjawiskami kryminalnymi. Za przykład może tutaj posłużyć artykuł ˝Stójka pod oknem˝ opublikowany w ˝Polsce Zbrojnej˝ Nr 4 z 22 stycznia 2006 r. W garnizonie słupskim porucznik otwartą ręką uderza w twarz szeregowego ubranego w maskę przeciwgazową. Następnie znieważa go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i poniżające. W Pruszczu Gdańskim w 49. Pułku Śmigłowców Bojowych można by nakręcić film instruktażowy z różnych form dewiacji psychicznych i znęcania się fizycznego nad żołnierzami. Bicie pasami młodszych służbą i stopniem żołnierzy, żądanie pieniędzy na alkohol - to zwykła, codzienna ˝normalność˝. Stawianie pionowo łóżek wraz z leżącymi na nich żołnierzami również nie należało do rzadkości. Podobnie działo się w 10. Brygadzie Kawalerii Pancernej w Świętoszowie. Ale najbardziej odrażające było zachowanie pani porucznik - oficera-kobiety. Używanie słów obelżywych przez panią podporucznik było tak nagminne, że żołnierze uznali to za normę i codzienność. Zdjęcie leżącego w toalecie żołnierza, którego butem wojskowym przygniata inny żołnierze - to też codzienność w niektórych jednostkach wojskowych.    W związku z tak dramatyczną sytuacją prosimy Pana Ministra o ustosunkowanie się do następujących kwestii:    - Za co w istocie rzeczy odpowiada dowódca jednostki wojskowej oraz podległe mu służby, np.: oświatowo-wychowawcze czy oficer dyżurny, że dochodzi do takich niewyobrażalnych w XXI wieku wynaturzeń?    - Czym w rzeczywistości zajmują się specjaliści z Departamentu Wychowania i Promocji Obronności MON, czy tylko opracowywaniem statystyk?    - Jakim kryteriom muszą i powinni odpowiadać żołnierze zawodowi - oficerowie, skoro część przestępstw dokonywanych jest z ich udziałem bądź sami są ich bezpośrednimi sprawcami?    - Jaką rolę pełnią służby psychologiczne pomiędzy godz. 15.30 a 7.30 dnia następnego?    - Jak Pan Minister widzi dalsze podporządkowanie Oddziału Dyscypliny Sztabowi Generalnemu WP, a nie cywilnemu kierownictwu resortu, gdy temu pierwszemu zależeć będzie niejako z urzędu na fałszowaniu zjawisk patologicznych dla zwykłej statystyki?    - Czy nie logicznym byłoby wobec takich zdarzeń opracowanie ścisłej współpracy z Żandarmerią Wojskową, aby ta o różnych porach doby (szczególnie nocą) niezapowiedzianie mogła ujawniać zjawiska subkultury?    - Czy te porażające zjawiska i ich nasilanie się, nie powinny stać się przyczynkiem do podjęcia bardzo energicznych działań, ale nie takich nieudolnych dotychczasowych, i jakie zamierza Pan Minister przedsięwziąć działania skutecznie i ostatecznie eliminujące te odrażające zjawiska w polskich Siłach Zbrojnych?    Posłowie Mirosław Pawlak i Zbigniew Sosnowski    Warszawa, dnia 15 lutego 2006 r.